| Текст |
Перевод |
|
д1адала
|
[д1ало, д1аделира, д1аделла] в разн. знач. отдать, отдавать; сдать, сдавать; передать, передавать; декхар д1адала отдать долг; г1ала д1аяла сдать крепость; берриг ницкъаш 1илманна д1абала отдать все силы науке; <> экзамен д1аяла сдать экзамен. |
|
д1адаккхийта
|
[д1адоккхуьйту, д1адаккхийтира, д1адаккхийтина] понуд. от д1адаккха. |
|
д1адаккхар
|
масд. от д1адаккха; д1адаккхаран хьаьрк мат. знак вычитания, минус. |
|
д1адаккха
|
[д1адоккху, д1адаьккхира, д1адаьккхина] объект. в ед. 1) раздеться; разуться; бедар д1аяккха снять одежду; мача д1аяккха снять обувь; 2) расстегнуть; нуьйда д1аяккха расстегнуть пуговицу; 3) сместить, исключить, уволить; балхара д1аваккха уволить с работы; кружокера д1аваккха исключить из кружка; 4) мат. отнять, вычесть; 5) удалить кого-л.; б) низвергнуть, свергнуть; паччахьан 1едал д1адаккха низвергнуть царевую власть; 7) отпереть (замок и т. п.); дог1а д1адаккха отпереть замок; ч1уг д1аяккха снять крючок; зайл д1абаккха открыть засов; <> церг д1аяккха удалить зуб. |
|
д1адайа
|
[д1адойу, д1адайъира, д1адайъина] стереть, стирать. |
|
д1адада
|
[д1адоду, д1адедира, д1адедда] улететь; отбежать, убежать; ускакать; борз хьуьнах д1аедира волк убежал в лес; кхокха д1абедира голубь улетел. |
|
д1агахь
|
нареч. там; д1агахь бу уьш они находятся там. |
|
д1агара
|
нареч. оттуда. |
|
д1аахкар
|
масд. копка. |
|
д1аахка
|
[д1аохку, д1ааьхкира, д1ааьхкина] копать, вскопать (по направлению от себя). |
|
д1ааха
|
[д1аоху, д1аэхира, д1ааьхна] палить (по направлению от себя). |
|
д1аала
|
[д1аолу, д1аэлира, д1ааьлла] сказать, высказать кому-л.; дагахь дерг д1аала высказать мысль. |
|
д1а~
|
глагольная приставка, обозначает отход, уход, удаление от кого-чего-л. передается чаще всего глагольной приставкой от~, у~, напр. д1ататта оттолкнуть, отодвинуть (от себя). |
|
д1а
|
нареч. там; туда; д1а воьду со я иду туда; и д1а вара он там был. |
|
дуьхьлоца
|
[дуьхьлоцин, дуьхьлоцина, дуьхьлоцано, дуьхьлоцане, д; мн. дуьхьлоцанаш, д] повод (ремень узды). |
|
дуьхьигниг
|
прил. к дуьхьиг. |
|
дуьхьиган
|
прил. к дуьхьиг. |
|
дуьхьиг
|
[дуьхьиган, дуьхьигна, дуьхьиго, дуьхьиге, д; мн. дуьхьигаш, д] 1) конец, кончик (какого-д. предмета); т1ергац юьхьиг конец веревки; уьрсан юьхьиг кончик ножа; эткан юхьиг носок сапога; лерга дуьхьиг мочка уха; коган буьхьиг носок ноги; 2) дуло; тоьпан юьхьиг дуло ружья. |
|
дуьхь-дуьхьалдолу
|
прич. противоположный. |
|
дуьхь-дуьхьалдерг
|
прич. противоположный. |